Pokazywanie postów oznaczonych etykietą myśli nieuczesane. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą myśli nieuczesane. Pokaż wszystkie posty

sobota, 26 października 2013

Nowy blog - nowy początek:)

Tak jak w tytule - potrzebuję nowego otwarcia, nowego początku. Już od jakiegoś czasu pomysł ten kiełkował i dojrzewał. Włodziowa chatka dała mi wiele radości, ale jakoś nie zżyłam się z nią. Prawdę powiedziawszy, traktowałam ją po macoszemu. Robiłam wiele rzeczy, które nie znajdowały odzwierciedlenia na tych stronach. Trochę szkoda, ale nie porzucam jej całkowicie, tej mojej chatki - mam nadzieję tu wracać i od czasu do czasu ją odświeżyć.

Tymczasem serce mi się wyrywa do nowego projektu, nowej nazwy, do mojego nowego otwarcia. A jest nim Włochatka :) brzmi znajomo? ano, tak. Jestem bardzo zżyta z moją licealną ksywką - Włodziu - którą do tej pory posługują się moi najbliżsi przyjaciele. Musiał być więc ten człon "wło" w nazwie. Inaczej nie było by to moje, włodziowe. A że mam ogromny sentyment to sów, to i dobrze się złożyło - włochatka to sówka, sówka będzie w logo... Także bez żalu zbyt wielkiego rozpościeram skrzydła i frunę w moje nowe miejsce, do którego i Was zapraszam gorąco!


>>> wlochatka.pl <<<

Mam nadzieję, że się tam spotkamy i zostaniecie na dłużej. Dziękuję tym, którzy tu zaglądali i komentowali - zapraszam na nowe strony.

niedziela, 8 września 2013

Ciepła niedziela

Parę zdjęciowych impresji z dzisiejszego popołudnia - Trzebież.










wtorek, 16 kwietnia 2013

Chcemy więcej męskich wykrojów w BURDA PL

Ledwośmy się spotkały na pierwszym szczecińskim szyciowym spotkaniu, a już okazuje się, że jest problem i można wspólnymi siłami przeprowadzić akcję petycyjno-propagandową:)

A mianowicie: chcemy naszą pozytywną energią (i waszą też!) sprawić, aby w polskiej edycji Burdy pojawiało się więcej wykrojów męskiej garderoby. Ja osobiście jeszcze nie uszyłam żadnej męskiej koszuli lub spodni, czy marynarki (przerażające...;)), ale jest wiele dziewczyn w szyciowym światku, które takich zadań się nie boją, ale zwyczajnie nie mają jak się rozmachnąć, bo męskich wykrojów jak na lekarstwo. Chcemy więc skończyć z dyskryminacją męskiej części populacji - CHCEMY WIĘCEJ MĘSKICH WYKROJÓW W BURDA PL! I nie chodzi tylko o to, że dziewczyny chcą szyć dla swoich chłopaków, braci, ojców i kolegów - szycie staje się coraz bardziej popularne, moda na szycie zatacza coraz szersze kręgi i zdarzają się też szyjący faceci - przykład BartasaDe mówi sam za siebie. No i z czego oni mają szyć, pytam się??? Ciśnie się na usta parafraza zdania, które jakiś czas temu święciło triumfy - "Jak szyć, panie premierze, jak szyć?"... :)

BartasDe - nasza twarz kampanii:)

Dlatego też, z inicjatywy Longredthread, przygotowałyśmy petycję w trzech wersjach językowych - polskiej, angielskiej i niemieckiej - którą każdy może podpisać, a potem na dodatek wysłać maila do głównego sztabu dowodzącego Burdy:) Podpiszcie - wasze mamy szyły, wasze babcie szyły, wasze siostry szyją (albo bracia, szwagrzy - szwagrowie?, kuzyni...), a wasze córki lub synowie (a co!) będą szyć! Zróbmy im prezent, tak po prostu.

Co możemy zrobić?
1. Pokaż swoje poparcie i polub nas na Facebooku a potem opowiedz o nas swoim znajomym!
2. Podpisz naszą petycję online.
3. Wyślij maila z prośbą o więcej męskich wykrojów do redakcji niemieckiej Burdy, która tworzy i zatwierdza wykroje do wszystkich edycji Burdy na świecie: burdastyle@burda.com
Przygotowaliśmy 3 wersje językowe petycji - po polsku, angielsku i niemiecku. W temacie wiadomości wpisz swoje imię i nazwisko (np Ola Kowalska - Petition) aby wiadomość nie trafiła do spamu.
4. Jeśli prowadzisz bloga albo fanpage opublikuj na nim informację o akcji "Więcej męskich wykrojów w Burda PL". Teksty petycji i banery akcji znajdziesz na Facebooku oraz na stronie: http://meskiewykroje.blogspot.com/ 
 
Akcja trwa do 31 maja 2013 roku.

Do roboty!

sobota, 6 kwietnia 2013

Szczecińskie spotkanie szyciowe:)

Wczoraj w pięknej kawiarni Soffi w Szczecinie odbyło się spotkanie lokalnych krawcowych, co szyją z zamiłowania i dla poprawy humoru:) było tłumnie, głośno, radośnie i wesoło. Okazało się, że jest nas całkiem sporo, a dzielnica Niebuszewo okazała się jakimś zagłębiem szyciowym (pozdrowienia dla sąsiadek;)) Sprawczynią całego zamieszania była Ewelina prowadząca portal jakuszyc.pl. Co z tego będzie dalej, zobaczymy, ale takie spotkania mają jeden wielki plus - dają mocnego, motywatorskiego kopa w cztery litery! Dlatego też oddalam się teraz, aby kończyć piracką kapę na łóżko dla synka koleżanki:)

A tymczasem - kto tęskni za motylami...? WIOSNO, GDZIE JESTEŚ??


środa, 11 maja 2011

Czas leci tak szybko!

Ostatni raz tu byłam w grudniu, ło matko! Trochę zaniedbałam bloga, przyznaję, ale mam na to wytlumaczenie, a nawet kilka.... po prostu wiele się w moim życiu działo ostatnio i na blogowania czasu zabrakło. Ale mam nadzieję, że już wkrótce będę bardziej regularna.



Tymczasem, debiutuję z internetową sprzedażą - po prawej stronie, na pasku, znajdziecie baner ArtStacji, gdzie podlinkowana jest galeria z moimi najwłaśniejszymi wyrobami:) Mam nadzieję, że coś się ruszy, bo mówiąc szczerze - na gwał gotówka potrzebna:( trzymajcie kciuki więc!

niedziela, 28 lutego 2010

Dog days are over;))


Tytuł posta zaczerpnięty z piosenki zespołu Florence & The Machine, a skojarzenie oczywiste - topią się powoli góry szarego i brudnego śniegu, cieplejsze powietrze owiewa twarze i jest jakieś podekscytowanie dookoła - cały świat czeka na WIOSNĘ!

Ja też czekam, czekam aż dni staną się dłuższe, skończy się ta ciemnica za oknem popołudniowa - już zauważyłam, że o 6.30 rano nie jest ciemno, a już szaro! Dzień jest dłuższy, cudownie:)

Nie zaglądałam tu troszkę - jak zwykle dał znać o sobie mój słomiany zapał i brak zorganizowania w czasie:( mam dużo pomysłów, naprawdę, ale to wszystko zostaje w głowie mej, a koraliki i materiały czekają cierpliwie aż zdecyduję się wziąć je w swoje ręce. Nie wiem jak to robią inne dziewczyny, ja po przyjściu z pracy niekiedy padam na nos i o niczym nie marzę, jak o spaniu... jestem śpiochem strasznym, o czym wiedzą moi znajomi, że godzina 8.00 rano w sobotę to dla mnie jeszcze noc;) Chociaż ostatnio zrywam się wcześniej, żeby weekend był dłuższy i bardziej produktywny. Na razie jakoś produktywność mi słabo wychodzi, przez co jestem zła na siebie, że tylko pieniądze wydaję, a nic dalej nie robię. Dwa tygodnie kupiłam taki oto zestaw:


I leży i czeka na lepsze czasy:) Zamierzam popróbować swoich sił wykorzystując kurs Oli Smith. Marzą mi się niebieskawe zafilcowane kuleczki jako kolczyki:)

Moim przyjaciołom 6 lutego urodziła się śliczna córeczka, Pola. W związku z tym postanowiłam zrobić im prezent własnoręcznie wykonany - literki do powieszenia nad czy przy łóżeczku malutkiej. Biedziłam się nad nimi strasznie, bo okazało się, że literki z brzuszkiem lub jakimkolwiek "środkiem" (jak A lub P) nie jest tak łatwo wywinąć na lewą stronę - po prostu nie da się ich wywinąć! Albo ja o czymś nie wiem... W każdym razie, męczyłam się nad nimi, pomagał mi A. (wypychał i naszywał guziki), i jakoś wspólnymi siłami udało nam się osiągnąć całkiem zadowalający efekt. Oto prezentacja:


                                       




  
                     


A tak się prezentuje już u Poli w pokoju:


                                     
(zdjęcie opublikowane za zgodą rodziców Poli)

A dla siebie popełniłam parę białych kolczyków, z białego korala i półfabrykatów stylizowanych na stare złoto:




Może wraz z nadejściem wiosny więcej będę miała więcej energii do łapania się za robotę! Pozdrawiam i zmykam robić tartę szpinakową, mniaaaaam....

poniedziałek, 15 lutego 2010

Niezorganizowanie:)

Nie mogę się coś ostatnio zorganizować kompletnie - prace moje rozłażą się w palcach, zaczynam jedną rzecz, rzucam ją dla innej... i tak niby ciągle jestem zajęta, mam trochę pomysłów, a efektów nie widać. Poza tym mój zapał rozbija się często o brak umiejętności - ostatnio sklęłam strasznie maszynę do szycia, bo nie chciała współpracować;)

Tak sobie chodzę po stronkach różnych, odwiedzam wiele inspirujących miejsc (które można w zakładkach po prawej stronie znaleźć) i takie mnie przemyślenia dopadły - kurcze, że te wspaniałe dziewczyny już mają pewne umiejętności ugruntowane, a ja tu taka początkująca, nieopierzona.... ale co tam, to będzie blog o wzlotach i upadkach (mama nadzieję, że nie za bolesnych;)) w końcu każdy tu kiedyś zaczynał:)

Żeby nie było, że jestem bezproduktywna, prezentuję kolejne zamówieniowe kolczyki (mam nadzieję, że obdarowana jest z nich zadowolona).



Zrobione z masy perłowej i koralików w ramkach. Niestety, nie mogłam zrobić zdjęć przy dziennym świetle, więc trzeba zadowolić się takimi. A tu następne; podobno spodobały się poprzednie zielone wariacje, więc zamówione zostały podobne. Nie miałam już wystarczającej ilości zielonych kuleczek szklanych, więc posłużyłam się też szklanymi, ale o nieregularnym kształcie. Wyszło co następuje (też zdjęcie ciemne, ale co zrobić - taka pora roku:)):


A tutaj zrobione na mój użytek, którymi jestem zachwycona, bardzo mi się podobają. Zrobione z kul marmurowych w moim ulubionym ostatnio kolorze:



Pozdrawiam wszystkich ciepło:) 

niedziela, 7 lutego 2010

Zima w pełni...

... dlatego aktywność spada, wbrew mojej woli. Ale zdołałam na życzenie koleżanki wykonać dla niej kolczyki:





Kolczyki pojechały do Berlina i przy okazji wzięły udział w Nocy Muzeów. Bardzo ciekawe przeżycie, jednakże jest to raczej okazja do zajrzenia do muzeów, które mogą wydawać się interesujące i postanowienia, czy zwiedzić już kiedy indziej. Np. Muzeum Żydowskie nie jest miejscem, gdzie wystarczy spędzić 2-3 godziny - na zwiedzanie powinno się zarezerwować naprawdę cały dzień i być wypoczętym;)

Muzeum Żydowskie w Berlinie




Muzeum Kinematografii Niemieckiej w Berlinie


Muzeum Kinematografii Niemieckiej w Berlinie


Muzeum Kinematografii Niemieckiej w Berlinie

A teraz do roboty! :)))


poniedziałek, 18 stycznia 2010

Sukcesy;)

Sukces dzisiejszy: na lodogryfie przejechałam na łyżwach ponad jedno okrążenie, cały czas pracując nóżkami: lewa, prawa, lewa, prawa, bez odpoczynku:) jestem z siebie dumna, tym bardziej, że nic nie zapowiadało sukcesu: łyżwy dostałam beznadziejne, plastikowe (następnym razem biorę sznurowane) z zepsutym jednym zapięciem, inne zapięcia się odpinały co jakiś czas... Ale potem było ok, nie zaliczyłam wywrotki żadnej, więc na razie nie zrażam się do nauki.
Niektórzy terapeuci, psychologowie czy inne mądre głowy radzą, by pod koniec dnia zapisywać, jakie pozytywne rzeczy się w ciągu dnia wydarzyły. Nie wiem, dlaczego, ale zakodowało mi się, że tych pozytywów ma być pięć. Nie jestem pewna, czy tyle znajdę, ale spróbuję:

  1. miałam dzisiaj swój pierwszy w życiu masaż:) Trudno mi określić, czy mi się podobało, czy nie - zupełnie nowe doświadczenie. Jedno wiem na pewno - masaż dłoni jest niesamowity! Prawie odpłynęłam.
  2. Wspomniane łyżwy:)
  3. Dałam radę wstać dzisiaj wcześniej i nawet wziąć prysznic, co jak na niedzielę jest sporym sukcesem, bo zazwyczaj w niedzielę jestem rozlazła i nic mi się nie chce.
  4. Kopnął mnie zaszczyt i mój kot łaskawie postanowił ze mną spać tej nocy. To miłe, nawet jeśli mam świadomość, że to nie ja jestem zachętą do wspólnego wstania, tylko dodatkowy koc jakim się przykrywam. Lepsze to niż nic;)
  5. Zdobyłam pierwszy sezon serialu "Jak poznałem waszą matkę" (How I met your mother), żeby zobaczyć za czym tak ludzie szaleją - i powiem, że zapowiada się całkiem nieźle. Po kilku odcinkach mam ochotę na więcej, a to dobry prognostyk. Nie wiem, którą serię emituje Comedy Central, ale na pewno muszę nadgonić.
Jest pięć? Jest pięć! No proszę, udało się. A jak że blog ten miał być o moim tworzeniu rzeczy różnych - kilka zdjęć kolczyków, które popełniłam, gdy tylko dostałam w łapki pierwsze zamówione paczki z koralikami. To są moje nieśmiałe próby, więc na pewno mają niedociągnięcia, ale cóż - chciałam być kreatywna, chciałam się w to bawić, no to proszę:) A ćwiczenie podobno czyni mistrza;)









Te drewniane chyba najbardziej mi się podobają, szczególnie kolory. Zestawienie typowo jesienne:) Do rozgrzania zimowej aury w sam raz;) 

sobota, 2 stycznia 2010

Nowy rok czas zacząć...

Czuję frustrację. Moim noworocznym postanowieniem jest po prostu być przez ten rok szczęśliwą - w tym mieści się bardzo wiele rzeczy, ale mnie bardziej chodzi o to, by postarać się nie marudzić, widzieć lepsze strony życia i starać się cieszyć tym, co mam i co mi los przynosi. Nie będzie to łatwe, ponieważ jestem z natury osobą o pesymistycznym nastawieniu do świata (chociaż chyba umiem to dobrze maskować, bo wielu moich znajomych uważa mnie za osobę roześmianą cały czas i pogodną:) gdyby wiedzieli, co się czasem w mojej głowie roi....). Są dni, kiedy wpadam w czarną rozpacz, mam poczucie, że nic mnie już dobrego w życiu nie spotka. No i czuję teraz frustrację, bo dopiero drugi dzień nowego roku, a ja już zaczynam się poddawać!

Dzisiaj chyba dopiero zaczął się mój urlop - przynajmniej takie mam wrażenie. Święta - czas przygotowań, sprzątania, wizyt rodzinnych... trudno to nazwać odpoczynkiem. Dni przelatują przez palce, a miałam tyle planów, tyle rzeczy do zrobienia! Do pracy wracam dopiero 7 stycznia, ale już się tym denerwuję. Czy można być bardziej walniętym?? Mam jeszcze cztery dni odpoczynku przed sobą, a już czuję supeł na żołądku.

Na szczęście pogoda jest wspaniale zimowa, sypnęło śniegiem i cały świat jest puchaty i biały. Dlatego jedyną dobrą opcją był spacer po lesie z psem i z A. Taką zimę lubię - śniegową i trochę mroźną, kiedy wszystko jest wyciszone, powietrze chłodne... Mam nadzieję, że jutro uda się powtórzyć spacer.

wtorek, 29 grudnia 2009

Próba mikrofonu

Ekhem... haloo? [puk puk puk] raz, dwa, trzy...
Ale poważnie. Niedawno internet mnie zassał z całą swoją mocą i nie pozwala pracować. Odkryłam mianowicie strony najróżniejszych scrapujących blogowiczek i tak zrodziła się chęć szczera, aby dołączyć do tego grona. Na razie są to nieśmiałe próby i istnieje prawdopodobieństwo, że kiedyś ten blog zginie w pomrokach dziejów lub nic się na nim nie będzie działo - wtedy będzie to oznaczać, że mój słomiany zapał opadł.

Zawsze lubiłam robótki "zręczne", nie umiem rysować, ani malować, ale lubię robić:) w zasadzie wyżyć się artystycznie mogłam w okresie świąt Bożego Narodzenia, kiedy przygotowywałam prezenty dla moich psiapsiółek - musiały być ręcznie robione, taka była tradycja. Zawsze myślałam - kurczę, jak fajnie sobie tak siedzieć, dłubać, wymyślać, starać się zrobić prezent akurat z tego, co mam pod ręką. Kiedyś zrobiłam im papier czerpany:) Nie wiem, czy doceniły gest, ale ja zalałam całą łazienkę przy pracy!

Pierwszy krok zrobiony, pierwszy post napisany. Zapraszam do zaglądania. I do komentowania też!